Вы выкарыстоўваеце састарэлы браўзэр. Каб карыстацца ўсімі магчымасцямі сайта, загрузіце і ўсталюйце адзін з гэтых браўзэраў:

Language
Чым Вам дапамагчы?

Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі

Прыгажосць, якая неацэнная

16 мая 2016

Аператар СТЦ станцыі Маладзечна Святлана Кохан прызнаецца, што да 25 гадоў не цікавілася шыццем, нават іголку з ніткай не трымала ў руках. Цяпер жа, гледзячы на
яе працы, у гэта складана паверыць. Карціны, вышытыя бісерам і стужкамі, вязанне, біжутэрыя з кветкамі канзашы… Інтэр'ер ўласнага дома железнодорожница у вольны час ўпрыгожвае сваімі працамі, якія ўражваюць прыгажосцю і вытанчанасцю.

У свой час Святлана скончыла гандлева-эканамічны каледж у Маладзечне, але прызнаецца, што калі большасць блізкіх у сям'і працуюць на чыгунцы, складана выбраць што-то іншае.

- Мой бацька працаваў на станцыі Маладзечна рэгуліроўшчыкам хуткасці руху вагонаў, таксама на магістралі працуюць мае дзядзька і брат. Усе дзяцінства я чула шмат размоў на прафесійную тэму, так што іншага шляху ў мяне не было, — усміхаецца Святлана.

На станцыі Маладзечна яна працуе 11 гадоў. У абавязкі аператара СТЦ ўваходзіць фінальная падрыхтоўка і зверка пакета дакументаў на цягнікі, якія ў тым ліку праходзяць мытнае афармленне і памежны кантроль. Праца, якая прадугледжвае зменны графік, няпростая для жанчыны, але Святлана і ў гэтым знаходзіць свае плюсы.

- Даводзіцца дзяжурыць і ў начныя змены, але гэта кампенсуецца выходнымі. І ў мяне есць вольны час як для блізкіх, так і для любімай справы — рукадзелля, — кажа суразмоўца. — Мой муж таксама чыгуначнік, працуе на нашай станцыі. Мы часта працуем з ім у адну змену, таму калі ў нас агульныя выходныя, ен дапамагае мне афармляць мае творчыя працы.

Рукадзеллем жанчына пачала займацца ў 25 гадоў. У яе сям'і шыла толькі мама Святланы, прычым рабіла гэта прафесійна: яна працавала на мясцовым швейным прадпрыемстве.

- Я была ўпэўненая, што гэта не мае. Пакуль аднойчы не захацела зрабіць аб'емную карціну з атласных стужак, — расказвае Святлана. — Адразу ж з'явілася ўяўленне, які менавіта яна будзе.

Ні тэхнікі вышыўкі, ні асноўных прыемаў железнодорожница спецыяльна не вывучала — да ўсяго прыйшла самастойна.

- Ужо калі праца была гатовая, зразумела, што там не ўсе правільна, — усміхаецца субяседніца. — Але гэта не галоўнае, бо я, хай нават шляхам спроб і памылак, але ўвасобіла тое, што збіралася.

Праз некалькі гадоў у Святланы з'явілася і адмысловая літаратура. Але да таго часу яна асвоіла і захапілася вышыўкай бісерам.

- Некалькі гадоў таму станцыя Маладзечна арганізавала для сваіх супрацоўнікаў экскурсію ў Маскву, на якой пабывала і я, — успамінае железнодорожница. — Мяне вельмі ўразіла паездка, у тым ліку наведванне Пакроўскага жаночага манастыра, дзе знаходзіцца рака з мошчамі Святой Матроны. У мяне з'явілася жаданне вышыць абраз з яе выявай нічым. Знайшла ў краме чэшскі бісер, купіла нарыхтоўкі.

На адну працу, па прызнанні гераіні, сыходзіць ад некалькіх месяцаў да паўгода. Справа гэта доўгі і карпатлівае, і час атрымоўваецца выштукаваць не кожны дзень.

Стварэнне абразоў, якіх у Святланы ўжо некалькі, патрабуе, па яе думку, глыбокіх душэўных перажыванняў, таму выстаўляць іх на ўсеагульны агляд або рабіць для каго-то малазнаемага не варта.

- Свае работы — будзь то абразы або карціны — ствараю ў асноўным для сябе, сее-што дару, але толькі самым блізкім, — заўважае Святлана. — А вось на продаж ніколі б не стала рабіць. Бо ў кожную працу ўкладаеш шмат сіл, душы і часу. Як-то знаемыя прасілі мяне вышыць стужкамі карціну. Але я не змагу зрабіць працу, калі не ляжыць да яе душа: калі няма натхнення, то нельга прымушаць сябе.

Таксама суразмоўца асвоіла вязанне на пэндзлях рук.

- Тэхніку (а яна досыць простая) знайшла ў Інтэрнэце, паспрабавала рабіць што-то для сябе. Затым адна пляменніца ўбачыла, папрасіла, другая — давялося вязаць ўсім, — усміхаецца Святлана.

У сваім доме субяседніца прадумвае не толькі інтэр'ер кожнай пакоі, але і загадзя ведае, якімі карцінамі яго ўпрыгожыць. Ўласную спальню нядаўна вырашыла зрабіць у светла-фіялетавых танах. Там жа адвяла месца і для вялікай карціны з кветкамі з атласных стужак. Вобраз гатовы — засталося ўвасобіць яго ў жыцце. У тым жа стылі Святлана зрабіла і трымальнікі для тюли, якія павінны дапоўніць інтэр'ер.

- Мая мама рада, што я знайшла сабе хобі па душы, — кажа Святлана. — Мы разам ездзім па крамах, купляем усе неабходнае для маіх работ. Мама ведае, што калі ў мяне дрэнны настрой, то падняць яго легка можна, купіўшы чарговыя нарыхтоўкі для будучых работ. Часам мне здаецца, што нават папа ўжо гатовы да таго, каб далучыцца да майго занятку… Муж дапамагае вырабляць рамкі для карцін. Хоць ен і сам многае робіць сваімі рукамі - выкладвае элементы інтэр'еру каменьчыкамі, ўпрыгожвае рамкі для фатаграфій ракавінкамі, якія мы прывезлі з марскога ўзбярэжжа. Нават сын, калі быў маладзейшы, разам са мной вышивал: я адмыслова купляла яму простыя працы для пачаткоўцаў. Але самае галоўнае, што родныя падтрымліваюць мяне.

А хобі - не з танных. Схемы, бісер, рамкі выліваюцца ў значную суму. Але ж сапраўдная прыгажосць, якой Святлана акружае сябе і блізкіх, неацэнная.

Алена КРАВЕЦ

Да спісу навін за 2016 год