Вы выкарыстоўваеце састарэлы браўзэр. Каб карыстацца ўсімі магчымасцямі сайта, загрузіце і ўсталюйце адзін з гэтых браўзэраў:

Language
Чым Вам дапамагчы?

Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі

Адна сям'я - адно пакліканне

6 сакавіка

Звычайна віншаванне з 8 сакавіком начальнік цягніка Мінск - Рыга Таццяна Шынкевіч і яе дачка - правадыр фірмовага складу «Белы бусел» Марыя Мятліцкая прымаюць у дарозе. Але ў гэты раз сямейны дуэт чакае прыемнае выключэнне: у абедзвюх чыгуначнiц - выхадны. Рэдкая магчымасць пабыць дома, ў крузе сям'і.
  
У патрэбны час і ў патрэбным месцы - а менавіта на станцыі Мінск-Пасажырскі - яны апынуліся толькі па шчаслівай выпадковасці: такая спецыфіка працы. За плячыма Таццяны - амаль трыццаць гадоў стажу ў сталічным вагонным участку. За гэты час ёй давялося аб'ездзіць не толькі ўсю Беларусь, але і блізкае замежжа. Марыя, вядома ж, працуе менш. На дарогу яна прыйшла ў 2009 годзе. Затым шлюб, дэкрэтны адпачынак - вярнулася толькі праз тры гады.
 
Працуюць мама з дачкой паасобку: з 1995 года Таццяна Шынкевіч стала начальнікам цягніка. Зараз ездзіць у Рыгу. А Марыя аддала перавагу паўднёваму кірунку. Яна - правадыр цягніковай брыгады фірмовага цягніка «Белы бусел», які курсіруе паміж беларускай і ўкраінскай сталіцамі. Характары, як і кірунак паездак, у іх таксама розныя. Таццяна - спакойная і разважлівая, Маша - імпульсіўная і вельмі жыццярадасная. Зрэшты, ёсць у лёсе жанчын і агульны назоўнік: іх аб'ядноўвае любоў да дарогі. Хоць гісторыя гэтай самай любові ў кожнай таксама свая. Таццяна, да прыкладу, марыла аб прафесіі правадыра яшчэ са школы.
- Кожны раз, калі сустракала сваю суседку, якая працавала на чыгунцы, ўяўляла сябе на яе месцы, - прызнаецца Таццяна Уладзіміраўна. - Але пасля школы вырашыла паступаць у тэхналагічны інстытут. І толькі калі не прайшла па конкурсе, падала дакументы ў чыгуначнае вучылішча.
 
Жанчыны прызнаюцца: у дарозе здараецца ўсякае. Таццяне, да прыкладу, аднойчы давялося нават прымаць роды.
- Так супала, што цягнік праязджаў занадта маленькія населеныя пункты, у якіх не было акушэра. Тады мы знайшлі лекара сярод нашых пасажыраў. На вакзале нарадзіўшую жанчыну ужо чакаў муж. Убачыўшы, як з вагона вынеслі спачатку малога, а затым яго маму, паваліўся ў прытомнасць. У выніку хуткая забрала ўсю сям'ю, - усміхаючыся, расказвае чыгуначнiца.
 
- Ведаеце, цягнік - гэта маленькі свет. Хтосьці сядае ў яго з дрэнным настроем, хтосьці - з добрым. У вагоне збіраюцца людзі з рознымі лёсамі, але на нейкі час яны становяцца адзін аднаму амаль роднымі. Ты з кім-то пагаварыў, паглядзеў у акно, прылёг, чаю папіў, газету пачытаў, - кажа Таццяна Шынкевіч. - Нярэдка тут знаходзяць сваю другую палоўку. Напрыклад, пасажыры-мужчыны часта ўлюбляюцца ў жанчын-правадыроў.
 
Вядома, жыццё на колах, прызнаюцца чыгуначнiцы, гэта не толькі прыгожая форма і пастаянная ўсмешка на твары. Гэта цяжкая праца і вялікі круг абавязкаў. Але ўсё кампенсуецца, калі, выходзячы з вагона, пасажыры з усмешкай дзякуюць за паездку. Можа, таму, жартуюць мама з дачкой, і цягне іх сталёвая магістраль. Вернуцца з маршруту дадому, адпачнуць два-тры дні - і зноў у шлях. Вось ужо працяглы гудок лакаматыва абрывае мітусню на пероне, склад плаўна набірае хуткасць, хвіліна-другая, і хваставы вагон хаваецца ў ранішняй смузе. Шчаслівай дарогі, дзяўчаты, і - з надыходзячым святам Вясны!
 
Таццяна МАЗУРА
 

 

Да спісу навін за 2017 год