Вы выкарыстоўваеце састарэлы браўзэр. Каб карыстацца ўсімі магчымасцямі сайта, загрузіце і ўсталюйце адзін з гэтых браўзэраў:

Language
Чым Вам дапамагчы?

Мінскае аддзяленне Беларускай чыгункі

Візітная картка сталіцы

26 студзеня

Сэрца магістралі - так называюць на Беларускай чыгунцы пазакласную станцыю Мінск-Пасажырскі, якой 26 студзеня спаўняецца 145 гадоў.
 
Мінск-Пасажырскі - адна з найстарэйшых і адзіная на Беларускай чыгунцы пазакласная пасажырская станцыя.
 

Яе гісторыя пачалася 14 (26 па новым стылі) студзеня 1873 года. А ў 1928-м - роўна 90 гадоў таму назад - яна атрымала сваё цяперашняе назву. За мінулыя гады станцыя не раз мяняла аблічча, але нязменна заставалася візітнай карткай сталіцы. Значная дата - добрая нагода ўспомніць багатую падзеямі гісторыю унікальнай станцыі.
 
Чыгуначны вакзал у Мінску пабудавалі ў студзені 1873 года. Яго даўжыня складала 47 метраў. Два двухпавярховых корпуса пасажырскага будынка былі ўпрыгожаны вежкамі і аб'яднаны аднапавярховай галерэяй. Вакзал атрымаў назву Віленскі. Цікавы факт: насельніцтва горада ў той перыяд налічвала каля 40 тыс. чалавек. У тыя гады станцыя мела шлях працягласцю 7200 метраў, 12 стрэлак, 2 пасажырскія платформы і непасрэдна вакзал. Першы начальнік станцыі Мінск - студэнт Маскоўскага універсітэта Васіль Скліфасоўскi (брат вядомага хірурга Мікалая Скліфасоўскага) - на гэтай пасадзе працаваў да 1875 года.
 
У дадзены перыяд Мінскае аддзяленне эксплуатавала ўчасткі Вілейка - Маладзечна - Мінск. Абслугоўванне і рамонт таварных вагонаў ажыццяўляліся ў адваротным паравозным дэпо Залессе, у майстэрнях Вілейскага ўчастка цягі, а з 1874 года - і ў паравозным дэпо Мінск. Да станцыі Мінск прымыкаў перагон Мінск - Ратамка. 16 верасня 1873 года адкрылі рух на ўчастку Мінск - Бабруйск, а 15 чэрвеня 1874-га - да станцыі Ромны. Яно ажыццяўлялася таварнымі паравозамі серыі Т тыпу 0-3-0 і пасажырскімі серыі П тыпу 1-2-0. Тады ж на станцыі Мінск пачало працаваць паравознае дэпо на тры стойлы, функцыянавалі шляхi для адстою паравозаў і рамонту вагонаў. Дэпо абслугоўвала пасажырскі рух на участках Мінск - Вілейка і Мінск - Бабруйск (пазней Мінск - Жлобін) і грузавы рух на участках Мінск - Асіповічы, Мінск - Маладзечна.
У 1874 году адкрылі рух па злучальнай галіны паміж двума гарадскімі станцыямі. Гэта падзея і паклала пачатак стварэнню Мінскага чыгуначнага вузла. Па гэтай галіне ажыццяўлялася ў першую чаргу дастаўка будаўнічых грузаў, якія прыбываюць па Маскоўска-Брэсцкай дарозе для збудавання Ландварово-Роменскай, а таксама вагонаў з грузамі з дарогі на дарогу. У 1876 году малодоходную Лібава-Кошедарскую чыгунку далучылі да Ландварово-Роменскай і стварылі Лібава-Роменскую. Змянілася і сістэма кіравання рухам. З'явіліся тры новыя аддзялення: 1-е - Лiбаўскае, 2-е - Бабруйскае, 3-е - Бахмачскае з межамі у Вілейцы і Жлобіне.
 
У 1890 годзе пачалося збудаванне каменнага будынка вакзала станцыі Мінск Лібава-Роменскай чыгункі. Будаўніцтва працягвалася больш за тры гады. Над шляхамі са сходамі на платформы збудавалі металічны пешаходны мост, які праслужыў наступныя 75 гадоў. Сфармавалася і Прывакзальная плошча ў выглядзе выцягнутага ўздоўж вуліцы Бабруйскай прамавугольніка. Калі ад Саборнай плошчы да яе падвялі конна-чыгунку, яна стала першым гарадскім транспартным вузлом. Да 1898 годзе па праекце інжынера Шчарбакова вакзал пашырылі, а ўсе драўляныя элементы замянілі цаглянымі. У 1906-м прылеглыя да Мінска ўчасткі абсталявалі электражэзлавай сістэмай Вебб-Томпсана і Смiсса. А праз год ўзмацнілі цягу - пачалася эксплуатацыя грузавых паравозаў серыі О, хуткіх серыі Н, пасажырскіх серыі Д.
Да 1910 года на станцыі Мінск працавалі майстэрні ўчастка цягі, дзе ажыццяўляліся перыядычны і бягучы рамонты вагонаў пад адкрытым небам. І толькі ў 1911 годзе быў пабудаваны «вагонны хлеў». Улетку 1910-га станцыя Мінск Лібава-Роменскай чыгункі мела 58 шляхоў працягласцю каля 30 км, кожныя суткі прымала і адпраўляла 7 пасажырскіх і 10 таварных цягнікоў. Вагонаабарот складаў 794 вагона, сутачны абмен са станцыяй Мінск Маскоўска-Брэсцкай дарогі - 77. Для выканання грузавых аперацый існаваў таварны двор з мноствам аб'ектаў. На станцыі грунтаваліся паравознае дэпо, майстэрні Мінскага ўчастка цягі і матэрыяльны склад. Большасць работнікаў Упраўлення Лібава-Роменскай дарогі і станцыі Мінск жылі ва ўласных дамах у пасёлку побач з платформай Козырава, за сем кіламетраў ад Мінска.
 
Дастаўка людзей на працу і з працы выконвалася курсуюць два разы за суткі цягніком.
Першая сусветная вайна стала сур'ёзным выпрабаваннем для чыгунак Расійскай імперыі, у першую чаргу размешчаных на тэрыторыі Беларусі.
 
Першая сусветная вайна нанесла станцыі вялікія страты. Будынак вакзалу было знішчана, на працягу пяці гадоў праводзіліся работы па яго аднаўленні. Мінск перажыў нямецкую і польскую акупацыі. У ліпені 1920 года стварылі Мінскае аддзяленне службы руху Заходняй чыгункі, у яго ўвайшоў ўчастак Маладзечна - Мінск - Бабруйск. У жніўні адкрылі рух на ўчастку Мінск - Ізяслаўль (Беларусь).
 
На працягу 1920 - 1926 гг. будынак галоўнага мінскага вакзала аднавілі, яно набыло новае архітэктурнае аблічча. Надбудаваным па ўсім перыметры другі паверх змясціў пакоі адпачынку і адміністрацыйныя памяшканні. Быў пашыраны прывакзальны пляц, пасярод яго ўзвышаўся манумент ахвярам Курлоўскага расстрэлу 1905 года.
У 1927-м былі дасягнуты даваенны аб'ём перавозак і неабходная магутнасць паравознага парка, палепшаны якасныя паказчыкі эксплуатацыйнай работы. У вядзенне Аршанскага аддзялення эксплуатацыі Маскоўска-Беларуска-Балтыйскай чыгункі перадалі ўчастак Мінск - Радашковічы, ліквідавалі Мінскае аддзяленне службы эксплуатацыі Заходніх чыгунак, а ўчастак Мінск - Асіповічы перадалі Бабруйскаму аддзяленню эксплуатацыі.
З 1928 году станцыя былой Лібава-Роменскай чыгункі атрымала назву Мінск-Пасажырскі, а другая - Мінск-Таварны. Для пропуску пасажырскіх цягнікоў па станцыі Мінск-Пасажырскі (з выключэннем іх апрацоўкі на другой станцыі Мінск-Таварны) пабудавалі злучальную аднапутную галіну ад галоўных шляхоў перагону Мінск - 747-ы кіламетр - Мінск-Таварны на станцыю Мінск-Пасажырскі з адкрыццём блок-паста 749 -га кіламетра. Змянілі і сістэму пропуску цягнiкапатокаў. Станцыю Козырава не аднаўлялі, а паўднёвы паток разветвляўся па двух шляхах на Мінск-Пасажырскі і па аднаму шляху на Мінск-Таварны праз блок-пост 495-га кіламетра. Паравознае дэпо станцыі Мінск-Пасажырскі было закансервавана, цягнiкапаток абслугоўвалі пасажырскія і таварныя паравозы дэпо Мінск-Таварны. Кіраванне абедзвюма станцыямі ажыццяўляў начальнік вузла Фёдар Фралоў, кантора якога размяшчалася на станцыі Мінск-Таварны. Яго намеснік знаходзіўся на другім камандным пункце - на станцыі Мінск-Пасажырскі. Толькі ў 1936 году апошняя стала самастойнай.
Аб'ём пасажырскіх перавозак вырас, таму ўстала пытанне аб пашырэнні вакзалу. У 1940 годзе ён набыў зусім іншы знешні выгляд (у духу стрыманага ў дэкоры неакласіцызму). Ад лёгкасці і ажурнасцi не засталося і следу.
А далей была вайна. Нямецкія войскі пры адступленні спалілі Мінскі вакзал. Ад яго засталіся адны сцены. Аднавілі будынак у 1949 годзе ў яго прадваенным выглядзе, і праслужыў ён пасажырам да 1991 года, пакуль не пайшоў пад знос з-за аварыйнага стану.
Напярэдадні 2001 года адбылося ўрачыстае адкрыццё новага будынка вакзала, але апошнія будаўнікі пакінулі аб'ект толькі праз год. Вакзал атрымаўся падобным на лайнер, гатовы адправіцца ў плаванне.
 
2018 год. На сцяне ў прыёмнай кіраўніка станцыі - Віктара Нiзохiна - запар дыпломы. Яно і зразумела: рэдка калі па выніках традыцыйных галіновых спаборніцтваў Мінск-Пасажырскі не ўваходзіць у тройку прызёраў.
- Мы стараемся падтрымліваць якасць і культуру абслугоўвання пасажыраў на высокім узроўні, пастаянна ўдасканальваем сферу паслуг, - з гонарам падкрэслівае Віктар Мікалаевіч.
Словы начальніка станцыі пацвярджаюць сертыфікаты адпаведнасці ў галіне сістэмы менеджменту якасці, аказання паслуг на чыгуначным вакзале, а таксама кіравання прафесійнай бяспекай і аховай працы.
Любыя перамены на станцыі Мінск-Пасажырскі - на карысць пасажырам. Да прыкладу, восем гадоў таму тут увялі ў эксплуатацыю першую рэканструяваную пасадачную платформу з навесам. Сёння іх нашмат больш. Дзякуючы гэтым канструкцыям пасажыры могуць камфортна чакаць свой цягнік, не перажываючы аб непагадзі або гарачым сонцы. У 2011 годзе станцыя Мінск-Пасажырскі стала адпраўной кропкай для электрацягнікоў з кветкай астры на борце. Зараз гарадскія лініі - адно з найбольш запатрабаваных кірункаў пасажырскіх перавозак.
 
У цяперашні час Мінск-Пасажырскі штодня прапускае больш за 150 пар цягнікоў і адпраўляе звыш 30 тыс. пасажыраў, што супастаўна з насельніцтвам невялікага райцэнтра. Невыпадкова пра яе кажуць: «яна ніколі не спіць». Рух тут не спыняецца нават ноччу. Бяспека, ўтульнасць і камфорт пасажыраў для супрацоўнікаў станцыі з'яўляюцца першачарговымі задачамі ў любы час сутак. Асаблівай папулярнасцю ў гасцей сталіцы карыстаецца зала павышанай камфортнасці сэрвіс-цэнтр «Клуб СВ», напоўнены атмасферай раскошы і вытанчанасці. Камфорт тут ва ўсім: гэта і высакакласны персанал, і сучасная зала з найпрыгожым вадаспадам, біякамінам і хуткасным Інтэрнэтам. А больш за ўсё прыцягвае ўвагу імправізаваная кампазіцыя міні-вакзала, выкананая метадам лазернай рэзкі па дрэве і сабраная ўручную з амаль 900 драўляных дэталяў.
 
Развіваючы інфраструктуру станцыі Мінск-Пасажырскі як найбуйнейшага транспартнага аб'екта, некалькі гадоў таму тут мадэрнізавана сістэма відэаназірання вакзальнага комплексу: устаноўлены сучасныя лічбавыя камеры і абсталяванне, якія дазваляюць захоўваць запісаную інфармацыю на працягу 30 сутак. Тады ж завершана рэканструкцыя будынка паста электрычнай цэнтралізацыі.
 
Падарункам для пасажыраў стала зала чакання канкорс, уведзены ў эксплуатацыю пасля цеплавой мадэрнізацыі і капітальнага рамонту. Зручныя крэслы, даведачныя тэрміналы, электроннае табло, дублююць інфармацыю аб раскладзе руху цягнікоў на англійскай мове, прасторныя лесвічныя маршы і травалатары, якія звязалі залу чакання з пасадкавымі платформамі, - камфорт прыйшоўся па душы і менчукам, і гасцям сталіцы. Адзначаюць пасажыры і дэкаратыўнае афармленне: зала упрыгожана ў лепшых традыцыях нацыянальнага каларыту. А перад адпраўленнем цягніка на экранах над спускамі на платформу можна ўбачыць фатаграфіі славутасцяў горада, у які склад накіроўваецца.
- Акрамя таго, канкорс абсталяваны сучаснымі сістэмамі відэаназірання, кандыцыянавання, пажарнай бяспекі і сігналізацыі, - адзначае першы намеснік начальніка станцыі - начальнік вакзала Уладзімір Грыгаровіч.
Пастаянна ўдасканальваецца і пералік паслуг. Сёння гэта даведачныя тэрміналы, тэрміналы самаабслугоўвання, паслуга відэазванка спецыяліста даведачнага бюро, сэрвіс online-табло на сайце Беларускай чыгункі. У мінулым годзе на вакзале станцыі з'явіўся бясплатны доступ у Інтэрнэт па тэхналогіі Wi-Fi, здадзены ў эксплуатацыю шэсць новых папавярховых эскалатараў. Дарэчы, іх замену спецыялісты ажыццявілі, ні на хвіліну не спыняючы працу вакзальнага комплексу.
 
У бліжэйшай перспектыве - уладкаванне дыспетчарскага пункта кантролю і кіравання грузапад'ёмнымi ўстаноўкамі, што дазволіць аднаму чалавеку адсочваць працу ўсіх эскалатараў, травалатараў і ліфтаў, - дзеліцца планамі начальнік станцыі Віктар Нiзохiн. - Акрамя таго, плануецца мадэрнізацыя сістэмы пажарнай сігналізацыі з кантролем доступу дзвярэй у службовыя памяшканні, а таксама абсталяванне касавых залаў сучаснай сістэмай кандыцыянавання.
 
Напружаная праца патрабуе ад калектыву станцыі поўнай аддачы. Выпадковых супрацоўнікаў тут не можа быць па азначэнні - працуюць толькі адданыя чыгунцы людзі. Сярод іх нямала ўладальнікаў высокіх галіновых узнагарод і пераможцаў прафесійных конкурсаў. Штодня яны на сваім неспакойным пасадзе: на ніколі не спячай станцыі кожная хвіліна - на вагу золата.
 
 
Да спісу навін за 2018 год